در انگلیسی این زبان را معمولاً «پرشین» مینامند. گویشوران در ایران آن را «فارسی» میگویند، نامی که از فارس، منطقهای که پارسیان از آن نام گرفتند، میآید. در افغانستان صورت معیار اغلب «دری» خوانده میشود و در تاجیکستان همین زبان «تاجیکی» نام دارد.
نامها
«پرشین» نام سنتی انگلیسی است و در کتابهای دربارهٔ زبان و ادبیات به کار میرود. «فارسی» واژهٔ فارسی همان است و در انگلیسی روزمره رایج است، اما برخی پژوهشگران «پرشین» را ترجیح میدهند چون زبان را در هر سه کشور و در همهٔ دورهها در بر میگیرد. ایرونی در انگلیسی «Persian» را به کار میبرد.
تاریخی دراز
فارسی به خانوادهٔ زبانهای هندواروپایی، در شاخهٔ ایرانی آن، تعلق دارد. زبانشناسان از سه مرحله سخن میگویند. فارسی باستان از کتیبههای شاهان هخامنشی شناخته شده است. فارسی میانه زبان شاهنشاهی ساسانی بود. فارسی نو در دورهٔ اوایل اسلامی، از حدود سدهٔ نهم، به خطی برگرفته از عربی نوشته شد و شکل زبان نزدیک به آن چیزی است که امروز گفته میشود.
فارسی نو به خطی عربیشده نوشته میشود و واژههای عربی بسیار دارد، اما دستور و واژگان پایهاش ایرانی است.
زبان دربارها و شعر
از سدهٔ دهم به بعد شاعرانی مانند فردوسی به فارسی سرودند و دربارهای بعدی بسیار، در آسیای میانه، هند و آناتولی، آن را برای ادبیات و اداره به کار بردند. در نتیجه واژهها و اندیشههای فارسی در بسیاری از زبانهای دیگر دیده میشود، از اردو و ترکی تا ارمنی.
زبانهای بسیار در ایران
فارسی زبان رسمی و زبان مشترک ایران است، اما تنها زبان نیست. بسیاری در خانه آذربایجانی، کردی، لری، گیلکی، مازندرانی، بلوچی، عربی یا زبانهای دیگر سخن میگویند. این گوناگونی بخشی از زندگی فرهنگی کشور است و دلیلی برای احتیاط در برابر یکی گرفتن «ایرانی» با «فارسی».
گویش و سبک
فارسی گفتاری با شکل نوشتاری فرق دارد، با کوتاهشدگیها و آهنگی ویژه. زبانآموزان زود با این روبهرو میشوند: جملهای در کتاب و همان جمله در گفتوگو میتوانند بسیار متفاوت دیده و شنیده شوند.
یادداشتها و منابع
- Gernot Windfuhr (ed.), The Iranian Languages (Routledge, 2009).
- Encyclopaedia Iranica, entries on the Persian language (iranicaonline.org). Exact entry titles and authors to be added after the entries are opened.
این مقاله به این زبانها نیز موجود است: English Nederlands